Marathonverslag: Einsteinmarathon
Het is zover, de dag van de Einsteinmarathon. Na jaren eindelijk marathon nummer zeven. Velen weten dat ik van heel ver moest komen en dat ik nog steeds niet zo fit als tijdens mijn laatste marathon ben. Maar ik ga voor het uitlopen van deze marathon, geen specifieke tijd of pr. Loopmaat Meeuwes loopt gezellig mee en voor publiek heb ik ook gezorgd: mijn moeder, Ruud (alias hardloopvader) en Leni.
Mijn moeder en ik zijn donderdag met NS International, met onder andere de nieuwe ICE 3 Neo (voor de geïnteresseerden ;-)) trein aangekomen in Ulm. Het is tevens de start van onze vakantierondreis door Duitsland. We hadden een hele relaxte overstap op hetzelfde perron en een gezellige reis met spelletjes en de bistro. Vanaf half december 2024 rijdt de trein dagelijks rechtstreeks naar Ulm en dan zal de reis nog relaxter worden, al is een vertraging nooit uitgesloten. De anderen kwamen op vrijdag en zaterdag aan, maar die hadden een wat mindere heenreis, de een stond alleen maar in de file en de andere had onderweg een lekke band. Het was nog spannend of Meeuwes wel of niet zou aankomen.
Startbewijzen, Anita en de Expo
Gisteren heb ik onze startbewijzen van de Einsteinmarathon opgehaald op de Expo, die toch best groot is als je deze vergelijkt met andere grotere marathons. Uiteraard ben ik ook nog even naar de Anita-stand gegaan, om even hallo te zeggen en natuurlijk een startbewijsfoto te maken.
Na een bakje koffie met Ruud in het hotel gaan Meeuwes en ik op pad naar de start. Leni zwaait ons nog vanuit de hotelkamer uit. “Jemig, wat is het koud. Het is nu 2 graden”, zegt Meeuwes. De start is bij de Donauhalle en de finish is straks in het centrum bij de enorme kerk, ‘Munster van Ulm’.
De laatste voorbereidingen bij de Donauhalle
Als we aankomen bij het startgebied staan de vrachtwagens waar je je tas af kan geven, klaar in de Donauhalle. Ik eet nog snel een appel en neem wat te drinken mee. We gaan ondertussen op zoek naar de toiletten/dixies. Heel fijn dat er genoeg dixies zijn, dat er schoon toiletpapier is en dat ik niet lang hoef te wachten.
Het is erg zonnig, dus heel koud hebben we het niet in het startvak. We staan in het vak met voornamelijk halve marathonners en staffellopers. De halve marathonners doen één ronde, de marathonners doen er twee, maar die zijn niet helemaal hetzelfde. Eerst starten de inline en handbikers voor de halve marathon. Daarnaast is er ook een 5 en 10 kilometer die ergens anders start, maar wel voornamelijk over hetzelfde parcours gaat.
Mutsen en spierpijn van de Munster van Ulm
We gaan om 09.13 uur van start en lopen op een brede weg naast de Donau. Ons tempo is 6.35-6.30 minuut per kilometer. Dit is eigenlijk te hard, bedenk ik me, maar aangezien ik lekker en makkelijk loop, hebben we al snel besloten dat we dit tempo aanhouden zolang het goed voelt. Ook omdat het steeds warmer zal worden vanwege de zon. We verbazen ons hoe iedereen gekleed is. Ik loop in een hempje en korte broek. Om me heen zie ik mutsen en zelfs truien voorbij komen.
Rond de 4 kilometer gaan we de Donau over en komen we in een mooi uitgestrekt gebied. Ik maak wat foto’s en in de verte zie ik het Munster van Ulm, met de hoogste kerktoren van de wereld van 161,53 meter hoog. Eergister heb ik deze beklommen en hoe hoger ik kwam, hoe sneller ik naar boven ging, want het was me toch wel wat hoog. Niet kijken en doorlopen, dacht ik bij mezelf. Het leverde wel wat spierpijn op, maar het geweldige uitzicht was het waard, echt een aanrader. Met de UlmCard kun je het Munster van Ulm bezoeken, net als ontelbare andere musea. Je kunt met de kaart ook activiteiten boeken en je kunt lekkere dingen verkrijgen.
Zwetende paashazen, twee Bundeslanden en wat hoogtemeters
Rond de 8 kilometer komen we aan in Pfuhl, een wijk in Neu-Ulm, waar de inwoners iedereen enorm enthousiast aanmoedigen. Alle toeters en ratels zijn van zolder gehaald. Bijzonder is eigenlijk dat deze marathon in twee Bundeslanden gehouden wordt. Ulm ligt in Baden Württemberg en Neu-Ulm in Beieren, de Donau is precies de grens.
Ondertussen zien we een dame lopen die enorme zweetplekken op haar rug heeft. “Kijk, het is net een beertje”, zegt Meeuwes. Ik vind het inmiddels eerder een paashaas, aangezien de ‘oren zweetplekken’ steeds groter worden. Ik zeg lachend: “Begint het nu al dat we figuurtjes in andermans zweetplekken zien?”
Al snel komen we bij het 10,5 kilometerpunt, dat tevens de wisselzone van de staffellopers is. Na dit punt schieten er weer lopers voorbij, uiteraard gekleed in warme kleding. Die hebben er in ieder geval zin in. Nu komt er een heen-en-weertje. Rond de 13 kilometer zien we op de brug mijn moeder, Ruud en Leni staan. Ik heb mijn live-locatie aangezet en de route gister met Ruud doorgenomen. Inmiddels zijn we weer in Ulm en lopen we om een huis heen. Poeh, dit zijn wel pittige klimmetjes. De marathon heeft ongeveer 100 hoogtemeters, dus het valt best mee, alleen sommige klimmetjes zijn pittig.
Ommetje, langs de Donau en nog een paar foto’s maken
We lopen tussen de 14 en 15 kilometer ineens naast andere lopers, gescheiden door een extra lint. “Huh, lopen we wel goed”, zeggen we tegen elkaar. Maar al snel zien we het 15 kilometerbord, dus weten we dat we goed zitten. Dit deel is wel pittig, want het heeft stukje van de Altstad wat omhoog en naar beneden gaat. Ik weet dat we op het einde nog meer bochtjes en hoogtemeters komen omdat daar ook de finish is. Voor we het weten, lopen we alweer op een brug richting Neu-Ulm. Daar doen we nog een ommetje en zien we Ruud, Leni en mijn moeder weer.
Na het ommetje duiken we een fiets- en wandelpad op naast de Donau. Ik weet dat we onder het spoor door moeten. Daarna gaan we weer de Donau over en lopen we langs de Donau aan de kant van Ulm. Het ziet er prachtig uit en ik maak nog een paar foto’s. Ik denk dat dit wel de laatste foto’s worden, want ik wil niet meer energie verspillen aan foto’s maken, omdat ik weet dat ik de energie straks hard nodig ga hebben.
De trage schildpad, kabaal van water en de Donau Radweg
We lopen inmiddels op 19 kilometer en daar zien we de splitsing ‘Ziel Halbmarathon’ links, ‘Marathon 2e Runde Gerade aus’. We vervolgen onze route op de Donau Radweg. Even verderop lopen we achter de kleine dierentuin die naast de Donauhalle ligt. Gisteren heb ik na het ophalen van de startnummers, met mijn UlmCard, een rondje door de dierentuin gelopen. Ik zag daar nog een schildpad die lekker traag liep. Wellicht ga ik zo over de finish, denk ik bij mezelf.
We vervolgen onze route en komen bij het 22 kilometerpunt. Dit bord hebben we eerder gezien omdat dit net voor het 1 kilometerpunt zat. Het ziet er nu alleen anders uit omdat we op het fiets- en wandelpad lopen. De halve marathonners zijn natuurlijk nu niet meer van de partij, alleen de hele marathonners en de staffellopers. Na de 22 kilometer moeten we al snel weer van de eerdere route af en steken we de Donau weer over. Dit keer bij het Wasserkraftwerk Thalfingen. Hier maken ze gebruik van de waterkracht om meer dan de helft van Ulm en Neu-Ulm van stroom te voorzien. Wat een kabaal maakt dat water. Maar wel indrukwekkend wat een kracht het water heeft.
Rutschgefahr, Maratoni’s en een verschrikkelijk pad
We lopen over de Donau en als we net weer voet aan wal raken, moeten we rechts een gravelpad af dat enorm stijl naar beneden gaat. “Rutschgefahr!”, zegt een meneer van de organisatie. Daarna zegt hij meteen: “Ha maratonnies”. Aan ons startnummer ziet hij natuurlijk dat we de hele marathon lopen. Zonder te vallen, komen we op een verschrikkelijk gravelpad terecht, nu aan de linkerkant de Donau. Ik loop achter Meeuwes aan en we hebben nog steeds een pittig tempo. Na een kilometer komen we een loper op blote voeten tegen. Die heeft zich waarschijnlijk compleet vergist in de ondergrond. Ik betwijfel of hij ooit de finish gaat halen.
De Pfuhler See en de bovenbenen van Meeuwes
Net voor het 26 kilometerpunt duiken we een bos in, uiteraard omhoog, maar al snel is daar een drankpost. Deze loop heeft echt veel drankposten en iedereen is zo enthousiast aan het aanmoedigen. Alleen weet ik dat drankposten gevaarlijk zijn voor mij, ik drink namelijk altijd snel teveel. Twee slokken per drankpost heb ik mezelf toegestaan. We zijn inmiddels op het 29 kilometerpunt aangekomen. Oh ja, hier moeten we om een meer heenlopen, herinner ik me van de route. Ik zie het meer en denk: Jeetje, dat is best een groot meer. Nou ja, groot, op de plattegrond leek het in elk geval kleiner. Het is de Pfuhler See. Ook hier weer een gravelpad, maar wel een normaal gravelpad. We lopen nog steeds het pittige tempo. Meeuwes loopt wel iets voor me, maar ik vind het wel hard genoeg. Als we het meer rond zijn, stopt hij even om volgens mij een verpakking van een gelletje in de prullenbak te gooien. We lopen verder en komen weer langs de drankpost. Meeuwes zegt: “Ik voel m’n bovenbenen. Ik haal je zo wel weer in.” Ik vervolg mijn weg op hetzelfde tempo.
Een scheepstoeter in de voortuin maar geen Meeuwes meer te bekennen.
Al snel zie ik Meeuwes niet meer als ik achterom kijk. Ik denk: Hij zal zo wel weer verschijnen. Op 30 kilometer ben ik hem kwijt geraakt. Inmiddels loop ik de wijk Pfuhl weer binnen en de toeters en ratels zijn nog steeds in grote getalen aanwezig. In een voortuin staat zelfs een scheeptoeter.
Na een paar kilometer zie ik Meeuwes nog steeds niet. Gelukkig weet ik dat hij goed voor zichzelf kan zorgen, maar toch is het niet fijn. De laatste 10 kilometer zijn aangebroken en ik weet dat ik dit stuk alleen moet doen. Het gaat verrassend goed. Op 32 kilometer zit ik op 6.40 minuut per kilometer. Ik weet dat het laatste stuk pittig gaan worden, omdat dat in de Altstadt is. Daar wachten pittige hellingen met van die oude gladde straatstenen op me. Ik heb de Donau aan mijn rechterhand en kom rond de 36 kilometer weer op een stuk parcours dat ik ook de eerste ronde heb gelopen.
Het scheefste hotel ter wereld, miniriviertjes en zware benen
Ik merk dat mijn benen het nu wel zwaar krijgen. Inmiddels loop ik weer over een fiets- en voetpad langs wat bandjes. Ik kijk naar de overkant en zie daar de andere lopers. Inmiddels word ik ook een beetje gefrustreerd, want ineens zeggen de kilometerborden dat ik op een kilometer minder zit, terwijl ik echt volgens mijn klokje een kilometer meer heb.
Na 38/39 kilometer weet ik zeker dat ik niet meer onder de 7 minuut per kilometer ga eindigen. Het maakt me eigenlijk ook niet heel veel uit. Ik weet namelijk inmiddels ook zeker dat ik onder de 5 uur ga eindigen, ook met een kilometer meer op de teller. Ik ga voor de laatste keer over de Donau heen richting Ulm. Na de brug sla ik meteen rechtsaf en blijf ik langs de oever van de rivier lopen. Bij het 39 kilometerbord zie ik mijn moeder en Leni staan. Ik zeg dat ik al op de 40 kilometer zit. Het ziet er wel allemaal gezellig uit, in het gras zitten overal mensen die iedereen blijven aanmoedigen. Daarachter is de Altstadt met onder andere het Fischersviertel. Dit wijkje is zo gezellig: kleine steegjes, miniriviertjes die richting de Donau stromen, een waterrat, veel hoogteverschillen, oude vakwerkhuisjes, heerlijke restaurantjes en ook het scheefste hotel ter wereld. In het scheefste hotel ter wereld hebben ze bedden met een waterpas erin, zodat je zeker weet dat je wel waterpas slaapt.
De familie Einstein
Ik weet dat als de borden kloppen, ik waarschijnlijk op de 43 kilometer ga uitkomen. Dat betekent dat nu de drie pittigste kilometers gaan beginnen qua parcours. Hier in de Altstadt vind je ook het museum Die Einsteins. Een museum over Einstein en familie, gevestigd in het gebouw waar vroeger ook de grootmoeder van Einstein heeft gewoond. Einstein, de naamgever van deze marathon is namelijk in Ulm geboren. Dit museum gaat echt over de familie en hoe Einstein familieleden heeft kunnen helpen tijdens duistere gebeurtenissen in het Nazitijdperk. Het is echt een aanrader om dit museum te bezoeken met de iPad die je bij binnenkomst krijgt. Met de UlmCard mag je dit museum ook gratis bezoeken.
Waar blijft die splitsing?
Helaas mag ik nog niet de Altstadt induiken, maar loop ik verder langs de oever van de Donau met aan linkerkant de Ulmer Stadtmauer. Jeetje, wanneer komt die splitsing toch, vraag ik mezelf af. Na heel veel aanmoediging en weer een drankpost mag ik dan toch eindelijk het bordje ‘Ziel’ volgen. Het is een behoorlijk klimmetje omhoog. Er staat iemand van de organisatie me bijna naar boven te schreeuwen. “Femke, du bist fast da! Du schaffst das, es ist nicht mehr so weit! Auf geht’s!“ Ik duik een viaduct onder en ik kom achter een groot gebouw uit. Gelukkig hebben ze alle straten met linten afgezet. Fout lopen kan dus eigenlijk niet. Inmiddels loop ik op de straat waar ik al twee keer eerder heb gelopen, maar dan nu eindelijk aan de andere kant van het lint. Ik duik de Altstadt in. Inmiddels komt de begeleider van de eerste loper van de 10 kilometer met een enorm hoog tempo voorbij en al snel volgt deze eerste loper met een noodgang. Naast me loopt een meneer, die ook de hele marathon doet. Aan aanmoediging hebben we geen gebrek.
Ulmer Rathaus, bochtjes omhoog en naar beneden richting de finish
Ik loop voorbij het prachtig versierde Ulmer Rathaus en verrek, daar staat Ruud! Hij maakt snel een foto. Tot nu toe loop ik echt allerlei bochtjes omhoog en weer naar beneden. Het publiek blijft maar schreeuwen en joelen. Ik duik de winkelstraat in en eindelijk zie ik de finish voor de grote kerk Munster van Ulm.
Na de finish krijg ik al snel mijn medaille en kan ik mijn tijd niet geloven: 4.54.1. Eindelijk mijn zevende marathon gehaald en deze moest van ver komen. Ik loop het finishgebied in en weet niet waar ik moet kijken. Het lijkt wel of ik bij een markt ben aangekomen met allerlei verzorging: fruit, water met of zonder bubbels, noten, Apfelschörle, diverse soorten bier, bouillon, thee en ik zie zelfs popcorn voorbij komen. Na het ophalen van mijn spullen vind ik eindelijk mijn persoonlijke publiek. Ze hebben me eerst nog een heel rondje om de kerk laten lopen. “Oh, ik weet niet of we aan de voorkant staan, maar wel bij allemaal ambulances”, zei mijn moeder. Meeuwes is gelukkig een kwartier later gefinisht met z’n zware bovenbenen en hij is een beetje duizelig. Het ging wel goed met hem, maar het medische personeel wilde hem sowieso even nakijken. Gelukkig alles goed, maar top dat ze daar erg alert op zijn.
Na 4,5 half jaar eindelijk de zevende hele marathon
Wat een fantastische marathon! Geweldig georganiseerd. Heel veel drankposten met een heel divers aanbod, enorm veel vrijwilligers, politie, verkeersregelaars en muzikanten. De halve stad is uitgelopen om aan te moedigen. Daarnaast is het een prachtige afwisselende route met hele mooie rustige stukken afgewisseld met binnenstad. Wellicht zal ik ooit mijn pr van vierenhalf jaar geleden verbreken. Maar het is me toch weer gelukt om een marathon uit te lopen en ik moet echt zeggen dat ik geen betere marathon had kunnen uitkiezen dan deze Einsteinmarathon!
Dank aan:
Ik wil deze goedgeorganiseerde en vooral ook enthousiaste organisatie van de Einsteinmarathon bedanken voor deze geweldige ervaring. Daarnaast ook Anna Schäfer van Ulm Tourismus, omdat zij mij drie jaar geleden al enthousiast maakte voor Ulm en Neu-Ulm. Last but not least, mijn werkgever NS International. Wij hadden een fantastische reis naar Ulm en vanaf half december hebben we zelfs een directe verbinding naar deze geweldige stad.
Ook natuurlijk dank aan de trainers en uiteraard de gezellige medelopers van de D-groep AV de Spartaan. Ik sloot de dinsdag regelmatig aan voor een rustigere training, maar wel met verschillende tempo’s. Maar ook mijn andere loopmaatjes, zoals Leonie en de deelnemers van het Girls and Boys Run Event van Leiden die elkaar motiveren om gewoon gezellig te lopen zonder persé voor een bepaalde snelle tijd te gaan. Wat hebben we samen veel gezellige loopjes gedaan! Die loopjes hebben absoluut bijgedragen aan het resultaat van deze marathon. Als laatste wil ik natuurlijk mijn eigen publiek bedanken: Ruud, Leni, moeders en natuurlijk loopmaatje Meeuwes. We hebben toch ook wel weer vreselijk gelachen.
Na het fantastische avontuur van de Einsteinmarathon in Um/Neu-Ulm zou ik bij voldoende animo iets willen organiseren voor 2025: een reis naar de prachtige Einsteinmarathon in Duitsland!
Dit evenement biedt niet alleen de mogelijkheid om een hele marathon te lopen, maar ook om deel te nemen aan andere onderdelen, zoals de staffelloop (marathon met z’n vieren), halve marathon, 10 kilometer, 5 kilometer, halve marathon skaters en diverse wandelafstanden. Dit maakt het toegankelijk voor zowel ervaren lopers als degenen die gewoon willen genieten van een actieve en gezellige reis.
Wat kun je verwachten?
- Een geweldig weekend vol sportieve uitdagingen in een prachtige omgeving.
- De mogelijkheid om samen te trainen en ervaringen te delen met medelopers.
- Gezellige gezamenlijke maaltijden en activiteiten naast de marathon.
- Ondersteuning en tips voor training en voorbereiding.
Ik ben benieuwd of er voldoende animo is voor deze reis. Als jij interesse hebt, laat het me weten via onderstaande knop! Dan hou ik je op de hoogte. Bij voldoende belangstelling ga ik aan de slag met de organisatie en zorg ik ervoor dat we er een onvergetelijke ervaring van maken.
In samenwerking met: NS International, Einsteinmarathon en Ulm Tourismus.
